+100%-

“พวกเจ้าสองคนลุกขึ้น!” ชายที่ดูโหดเหี้ยมที่ดูว้าวุ่นใจที่ได้เห็นไทพ่ายแพ้ ได้รับคำสั่งเมื่อเขารีบไปที่กลุ่มทหารกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น

 

ทหารมังกรที่เพิ่มขึ้นทุกคนรู้สึกภาคภูมิใจ ผู้ซึ่งพบว่ามีการกลั่นแกล้งและเอาชนะด้วยจำนวนที่ไม่สุภาพมากยิ่งขึ้น เมื่อมีการรับสมัครใหม่อย่างหลิวหยุนหยาง!

 

อย่างไรก็ตามเมื่อชายผู้โหดเหี้ยมมองพวกเขา ทหารกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นทั้งสองที่เชื่อฟังปฏิบัติตามโดยไม่ลังเล พวกเขารีบไปหาหลิวหยุนหยาง คนหนึ่งกำลังเข้าหาเขาจากด้านหน้าและอีกคนจากด้านหลัง

 

หมัดทั้งสี่ถูกส่งไปที่หลิวหยุนหยางด้วยวิธีการเดียวกัน

 

เมื่อการโจมตีแบบประสานเกิดขึ้น หลิวหยุนหยางรู้สึกกดดันจากทุกทิศทาง นี่เป็นความรุนแรงสามครั้งที่เหมือนการโจมตีครั้งก่อน

 

เขาสามารถจัดการกับทหารคนหนึ่ง แต่ในขณะที่เขากำลังวอกแวก อีกคนหนึ่งจะโจมตีเขา

 

เขาต้องหาทางหลบหลีก!

 

หลิวหยุนหยางเห็นช่องว่างในการโจมตีของพวกเขา และการเคลื่อนที่ผ่านพื้นที่ว่างเปล่าโดยไม่ลังเล

 

เขาหลบหมัดของชายสองคนแทบไม่ได้เมื่อคนใดคนหนึ่งถอนกำปั้นและเตะเขา ในขณะเดียวกันอีกคนหนึ่งโบกแขนของเขาไปรอบ ๆ

 

แม้ว่าการเคลื่อนไหวของทั้งคู่จะเร็วเหมือนที่เคยมีมา แต่หลิวหยุนหยางยังคงสามารถมองเห็นช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างนั้นได้

 

คราวนี้เขาใช้ท่าทีที่เขาไม่คุ้นเคยพายุมังกรแกว่งหาง

 

ทหารคนหนึ่งซึ่งยังคงใช้หมัดของเขาเพื่อโจมตีหลิวหยุนหยางไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะใช้ความคิดริเริ่มและเตะออก

 

แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกับของหลิวหยุนหยางได้ แต่เขาก็มีประสบการณ์การต่อสู้ที่ดี เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ทหารเลือกที่จะทำท่าลาเฉื่อยม้วนวง

 

การเคลื่อนไหวนั้นง่าย แต่มีประสิทธิภาพมาก การเตะซึ่งบรรจุความแข็งแกร่งของร่างกายทั้งหมดของหลิวหยุนหยางทำให้กระเบื้องหาย ปากปล่องขนาดของชามก่อตัวขึ้นที่นั่น

 

ตอนนี้ทหารที่โจมตีหลิวหยุนหยางจากด้านหลังก็มาถึงร่างของเขา เมื่อเขาเหวี่ยงขาของเขากำปั้นของหลิวหยุนหยางก็ชนกับมัน

 

ปัง!

 

เมื่อกำปั้นและขาของพวกเขากระทบกัน ทหารซึ่งแต่เดิมต้องการจะโจมตีอย่างแรงถูกผลักกลับถอยหลังไปเจ็ดก้าว

 

“อีกสองคน!” ชายผู้โหดเหี้ยมลืมมารยาทของเขา

 

เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ กูเฉียนเฉียนก็เป็นห่วงเธออยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อหยุดความบ้าคลั่งนี้ แต่ซือหยานกลับรั้งเธอไว้

 

การประสานงานของทหารสี่คนนั้นไร้ที่ติ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับหลิวหยุนหยางได้ในแง่ของความแข็งแกร่ง แต่เมื่อหมัดของพวกเขามาประสานกัน หลิวหยุนหยางก็รู้สึกราวกับว่าเขาติดกับเข้าแล้ว

 

เขารู้สึกถึงช่องว่างในการก่อตัว แต่ความเร็วของเขาไม่เร็วพอที่จะทำให้เขาหลุดพ้น

 

ถ้าเขาฝืนให้ออกไปเขาอาจได้รับบาดเจ็บในกระบวนการ

 

หากพวกเขาเป็นศัตรูสิ่งนี้จะไม่เป็นปัญหา แต่เป็นการแข่งขันที่มีการซ้อมดังนั้น หลิวหยุนหยางจึงไม่ต้องการเสี่ยง

 

สิ่งที่เขาทำได้คือหลบไปในทุกช่องว่างที่เขาพบ

 

เขาไม่พอใจเท่าไรนัก ทหารที่โจมตีเขาก็รู้สึกบูดบึ้งเช่นกัน เมื่อซือหยานพาเด็กคนนี้มาเป็นครั้งแรกพวกเขาคิดว่าพวกเขาจะสอนบทเรียนการต่อสู้ป้องกันตัวในอนาคตอันยอดเยี่ยมนี้

 

พวกเขาไม่คาดหวังว่าพวกเขาจะไม่สามารถเอาชนะเขาได้ แม้ว่าทหารทั้งสี่จะได้เข้าร่วมกับกองกำลัง พวกเขายังไม่ได้ทำการระเบิดชายหนุ่มคนนี้

 

หากคำพูดที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่น่าอับอายนี้ออกมา พวกเขาจะไม่สามารถแสดงใบหน้าของพวกเขาได้ทุกที่

 

10 นาที, 20 นาที, 30 นาทีที่ผ่านไป …

 

ยิ่งหลิวหยุนหยางต่อสู้มากเท่าไหร่ วิธีการที่เขาพบว่าแข็งแกร่งในตอนแรกได้คุ้นเคยมากขึ้นแล้ว สถานการณ์ที่เขาพบว่าตัวเองจะจัดการได้ง่ายขึ้นในตอนแรก

 

“อีกสี่คน!” ชายผู้โหดเหี้ยมดูเหมือนจะแสบร้อนด้วยความวิตกกังวล

 

เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ซือหยานก็จะเย็นชาอีกต่อไป เขาเดินไปหาชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ท่าน เขาเป็นแค่เด็ก นี่อาจจะเล็กน้อยด้วย … “

 

“เข้าใจแล้ว!  ข้ารู้ว่าควรหยุดเมื่อไหร่!” ชายผู้โหดเหี้ยมขัดจังหวะซือหยานอย่างโผงผาง

 

เมื่อทหารอีกสี่คนเข้าร่วมการต่อสู้ ความกดดันของหลิวหยุนหยางก็เพิ่มขึ้นอีกสองสามเท่า แม้ว่าเขาจะยังคงเห็นช่องว่างในใจของเขา แต่เมื่อถึงเวลาที่เขาค้นพบคู่ต่อสู้ ฝ่ายตรงข้ามจำนวนมากได้ปิดกั้นพวกเขาแล้ว

 

แม้ว่าเขาจะหลบไปเรื่อย ๆ แต่ทว่าหลิวหยุนหยางยังคงกดหมัดสามครั้ง ความโกรธเหล่านี้ทำให้ความโกรธในใจของเขาพุ่งสูงขึ้น

 

“ดูหมัดของข้าให้ดี!” หลิวหยุนหยางตะโกนขณะที่เขากระโดดขึ้นไปในอากาศเขาใช้ท่ามังกรทะเลสองหัวและเล็งไปที่ทหารที่เข้ามาโจมตีเขา

 

ทหารดูนิ่งไปแต่ทันใดนั้นหลิวหยุนหยางก็ตะโกน เขาแข็งนิ่งไปชั่วขณะ แม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วขณะแต่ทว่าเมื่อเขาตอบโต้หมัดของหลิวหยุนหยางก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

มันสายเกินไปที่จะเคลื่อนย้าย!

 

เมื่อหลิวหยุนหยางตะโกนด้วยความโกรธ สหายของทหารก็เอื่อยเฉื่อยอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพวกเขาตอบโต้ ในที่สุดพวกเขาบางคนก็มีความกลัวบนใบหน้า

 

เขาดูราวกับว่าเสือดุร้ายที่สืบเชื้อสายมาจากภูเขา!

นี่เป็นความคิดแรกของกูเฉียนเฉียนขณะที่เธอดูหลิวหยุนหยางที่พุ่งตรงไปข้างหน้า

 

“น่าประทับใจมาก!  เด็กคนนี้ดีจริงๆ!” ชายผู้โหดเหี้ยมปรากฏตัวขึ้นพร้อมหน้าปีศาจหลิวหยุนหยาง เนื่องจากหมัดของเขากำลังจะหยุดลง

 

ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและพยายามจับกำปั้นของหลิวหยุนหยาง

 

การสัมผัสของเขาดูผ่อนคลาย แต่หลิวหยุนหยางสามารถสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป

 

ทันใดนั้นกำปั้นของเขาก็ถูกจับ หลิวหยุนหยางรู้สึกราวกับว่ามือของเขาติดอยู่กับคีมเหล็ก แม้แต่การเคลื่อนย้ายก็ยากเกินไป

 

ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ใกล้กับ 4,000 กิโลกรัมดังนั้นใครก็ตามที่สามารถจับหมัดของเขาได้จะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้!

 

นักสู้เป็นที่เคารพนับถือในดาพันธมิตร แต่ปรมาจารย์นั้นยอดเยี่ยมกว่ามาก แม้แต่คนที่รวยที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดด้วยทรัพยากรที่มีมูลค่านับล้านได้รับการฝึกฝนจากศิลปะการต่อสู้ด้วยความเคารพอย่างไร้คู่แข่ง

 

“ดีมากเด็กน้อย ดีมาก เจ้าขาดประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริง เนื่องจากเจ้าได้เข้าร่วมกับกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นแล้ว เจ้าอาจรายงานได้ที่ฝูงบินมังกรดำในวันพรุ่งนี้!

 

คำพูดของชายผู้โหดเหี้ยมไม่สามารถแย้งได้ เมื่อพวกมันออกมาจากปากของเขาความอิจฉาปรากฏบนใบหน้าของทหารสองสามคน

 

ฝูงบินมังกรดำเป็นฝูงบินที่แข็งแกร่งที่สุดของกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น เป้าหมายของทุกคนคือเข้าร่วมฝูงบินมังกรดำ

 

คนที่เพิ่งผ่านการประเมินกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นจะได้รับการอนุมัติให้เข้าร่วมทีมฝูงบินมังกรดำได้อย่างไร? จะไม่ให้พวกเขาอิจฉาได้อย่างไร?

 

“ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ เขาได้รับการยอมรับเข้าสู่ชนชั้นสูงแล้ว!” ซือหยานพูดเบา ๆ แล้วเกาหัว

 

ใบหน้าของชายผู้โหดเหี้ยมเย็นชา เขาไม่ได้คาดหวังว่าข้อเสนอที่ใจดีของเขาจะถูกปฏิเสธเช่นนั้น แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่กว่าก่อนหน้านี้ของเขา

 

เขาจะเข้าร่วมชั้นสูงของกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น!

 

“ การรับรู้การต่อสู้ของเจ้านั้นน่าประทับใจมาก เป็นแค่เด็กแต่วิธีการของเจ้าล้าสมัย และเจ้าขาดประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริง” คนเหี้ยมโหดเงียบลงเล็กน้อย “เป็นการดีที่สุดที่คุณจะเลือกวิธีการต่อสู้ที่เหมาะให้กับเจ้า!

 

เมื่อเขาพูดจบเขาก็ส่ายหัวแล้วออกเร็วเหมือนหอก

 

ทหารที่ไม่กล้าหายใจดังเกินไปในขณะที่เขาอยู่ที่นั่นหายใจออกพร้อมกัน

 

“เจ้าเก่งจริงๆ เจ้าเด็กน้อย ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าเป็นคนที่ดีที่สุดของที่สุด ข้าไม่มีความมั่นใจในการเรียกเจ้าในอนาคตได้เลย” ไทกล่าวด้วยความจริงใจ

 

ทหารคนอื่น ๆ ที่เข้ามาล้อมและโจมตีหลิวหยุนหยางก็มองเขาด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

 

ทหารเหล่านี้รู้ถึงจุดแข็งของตัวเอง แม้ว่าแปดคนในนั้นจะล้อมรอบเขา แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้รับตำแหน่ง หากไม่ได้มีไว้สำหรับอาจารย์ผู้สอนพวกเขาอาจล้มเหลวอย่างสมบูรณ์

 

แต่พวกเขาไม่ได้อิจฉาหลิวหยุนหยาง พวกเขารู้สึกเคารพเขาเท่านั้น เขาพึ่งแต่ความสามารถของตัวเองระหว่างการซ้อมการแข่งขันเท่านั้น

 

พวกเขาจะยอมรับการสูญเสียเช่นนี้อย่างสุดใจ

 

“น้องชายหยุนหยาง ข้าอยากจะใช้โอกาสนี้ในการเรียกพี่ชายของเจ้าก่อนที่เจ้าจะเป็นนายทหารฮ่า … เวลานี้เราได้รับการยอมรับเจ้าอย่างสมบูรณ์แล้ว มาเลย ไปดื่มด้วยหัวใจของเราที่ร้านอาหารของครอบครัวเฟิง!

 

หลิวหยุนหยางไม่สามารถปฏิเสธคำเชิญนี้ได้การซ้อมการแข่งขันสิ้นสุดลง แต่ถึงแม้ว่าเขาจะถูกล้อมและโจมตีเขาได้รับประโยชน์มากมายจากประสบการณ์นี้

 

เขายังปล่อยให้ซือหยานเป็นผู้นำ ซือหยานเป็นคนที่เขาคุ้นเคยกับคนเหล่านี้มากที่สุด

 

ซือหยานจะไม่หลอกลวงเขา

 

“มาเลย ไปกันเถอะ” ซือหยานตบบ่าของหลิวหยุนหยางด้วยรอยยิ้ม “เจ้าควรระวัง!

 

ในตอนแรกหลิวหยุนหยางได้รับคำเตือนที่ทำให้งงงวย แต่เมื่อเขามาถึงที่ร้านอาหารสำหรับครอบครัวเฟิง เขาเข้าใจสิ่งที่ซือหยานสื่อความหมาย

 

“วีรบุรุษทุกคนเริ่มจากการเป็นเด็ก น้องเล็กหลิวหยุนหยาง มาเดินตามทางแห่งความเป็นพี่น้องกันเถอะ ” ไทกำลังถือแก้วที่เต็มไปด้วยไวน์สองแก้ว

 

หลิวหยุนหยางเคยได้ยินเรื่องไวน์มาก่อน มีร้านเหล้าในเมืองตงลู มันเป็นเพียงว่าผู้คนไม่ค่อยมาเยี่ยมพวกเขา

 

“มันคืออะไรน้องชายหลิว? ทำไมเจ้ามองข้า? เพียงเพราะข้าแพ้การแข่งขันมันไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะสามารถปฏิบัติต่อข้าเหมือนผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาได้นะ! เจ้าไม่สามารถปฏิเสธที่จะดื่มกับข้า!”ไทหัวเราะอย่างเต็มที่เมื่อเขาเห็นความลังเลของหลิวหยุนหยาง

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า !เจ้าดูเหมือนผู้ใหญ่ เจ้าหยุนหยางน้อย!อย่าบอกข้าว่าเจ้าไม่สามารถดื่มไวน์ได้แม้แต่เล็กน้อย! ไชโยน้องชาย!

 

กูเฉียนเฉียนซึ่งเป็นผู้หญิงฉลาดสังเกตการกระทำของทหารเธอรู้ว่าพวกเขาพยายามมอมเหล้าหลิวหยุนหยาง

 

ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นและหยุดพวกเขา ซือหยานโบกมือให้เธอ “ ทหารเหล่านี้ยอมรับการสูญเสียของพวกเขาต่อหยุนหยาง แต่คนหนึ่งคนที่ตีแปดคนนั้นยังคงน่าขายหน้าอยู่เล็กน้อยให้พวกเขาได้รับศักดิ์ศรีกลับคืนมา นอกจากนี้เขาเป็นผู้ชาย การเมาครั้งเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่!

 

หลิวหยุนหยางมองที่ไทและพึมพำบางสิ่งบางอย่างกับตัวเองก่อนที่จะหยิบแก้วขึ้นและดื่มหมดในครั้งเดียว ความรู้สึกแสบร้อนท่วมจิตใจของเขาทันที

 

“เจ้าสามารถดื่มได้แน่นอน มาอีก ดื่มอีกสิ” ไทรู้สึกดีใจที่เห็นหน้าแดงของหลิวหยุนหยาง

 

หลิวหยุนหยางรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขากลับมาเป็นปกติแล้วเขาคิดว่านี่อาจจะเกี่ยวข้องกับร่างกายของเขา

 

กลุ่มคนเหล่านี้มีความหมายโดยเจตนาดังนั้นหลิวหยุนหยางก็ไม่ได้ไปกับพวกเขาเช่นกัน

 

เขาเปิดคุณสมบัติควบคุมในใจของเขาและยกการก่อตั้งของเขาถึง 20 จากนั้นเขาก็ดื่มไวน์ของเขาในหนึ่งอึก

ไวน์อึกขนาดใหญ่ให้ความรู้สึกเหมือนน้ำหนึ่งแก้วขณะที่มันเข้ามาในท้องของเขา ไม่มีความรู้สึกที่แตกต่างกับมัน

ใบหน้าของไทเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว แม้ว่าการก่อตั้งของเขาจะดี แต่แอลกอฮอล์ที่พวกเขาดื่มนั้นพิเศษ

 

“ฟังนะ เจ้าหยุนหยางเมื่อใดก็ตามที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือในอนาคตเพียงมาที่สำนักงานใหญ่และบอกข้า ฮ่า ฮ่า…”

 

เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นว่าไทไม่ได้ดื่มเหล้าอีกต่อไป คนอื่นๆล้อมรอบหลิวหยุนหยางพวกเขาใช้เวลาหลายปีด้วยกันดังนั้นพวกเขาจึงประสานงานได้ดีมาก นี่มันไม่มีอะไรผิดปกติสำหรับพวกเขา

 

“ไชโย! ดื่ม!“วิธีที่ 1!

 

“พี่น้องอย่างเราแบ่งปันความผูกพันอันลึกซึ้ง!“วิธีที่ 2!

 

“ถ้าเจ้าเคารพพี่ชายของเจ้า เจ้าจะทำสิ่งนี้ให้สำเร็จ!“วิธีที่ 3!

 

ซือหยานและกูเฉียนเฉียนเฝ้าดูอยู่เรื่อย ๆ แต่สิ่งที่พวกเขาเห็น คือชายร่างใหญ่กว่า 10 คนที่ไม่ไหวอย่างไม่แน่นอน บางคนก็วิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่ออ้วก ในขณะเดียวกันหลิวหยุนหยางดูเหมือนกระต่ายตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไร้เดียงสา พวกเขาสองคนรู้สึกโง่เล็กน้อยเมื่อดูฉากนั้น

 

 

** ฝากติดตามแฟนเพจด้วยน้าา **

https://www.facebook.com/Supremeuprisingth/

 

บทที่ 19: การกลั่นแกล้งแบบดั้งเดิมของมือใหม่
บทที่ 21: อำนาจที่แข็งแกร่งที่สุด
error: Content is protected !!
Skip to toolbar