+100%-

หลิว หยุนหยางยังคงปรับเปลี่ยนคุณลักษณะของเขาเมื่อเขากระตุ้นจิตใจขึ้น เขาก็รู้ว่าเขากลายเป็นคนฉลาดอย่างเหลือเชื่อ

 

บางสิ่งบางอย่างที่เคยเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความทรงจำของเขาก่อนหน้านี้กลายเป็นที่ชัดเจนในทันที เมื่อเขาปรับค่าการกระตุ้นจิตใจเป็น 3.1 เขาสามารถจดจำทุกๆเครื่องหมายบนผนังถ้ำที่ชำรุดได้

 

ตอนนี้เขามีอาการป่วย!

 

บางสิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ดีระหว่างการฝึกซ้อมเข้าที่ทันทีที่เขาเพิ่มการกระตุ้นจิตใจ

 

เมื่อเขายกความเร็วให้สูงสุด เขาก็ตระหนักว่าความเร็วที่เขาสามารถกระโดด วิ่ง และเดินเป็นศูนย์ได้

 

หากปราศจากการก่อตั้ง อำนาจที่เขาครอบครองจะไม่มีอะไรเลย!

 

ขณะที่หลิว หยุนหยาง กำลังสนุกสนานอยู่ ท้องของเขาก็เปล่งเสียงร้องออกมา หลิว หยุนหยางเหลือบมองทางเข้าของถ้ำ และตระหนักว่าท้องฟ้าเริ่มมีหมอกแล้ว

 

มันถึงเวลาอาหารแล้ว!

 

เมื่อเขาได้ยินเสียงระฆังจากห้องอาหารของโรงเรียน เขารีบวิ่งไปที่โรงเรียน ตอนนี้ความเร็วของเขาปรับขึ้นเป็น 2 เท่าในขณะที่เขาวิ่ง เขาก็รู้สึกว่าเร็วอย่างกับสายฟ้าแลบ

 

โรงอาหารที่มืดมิดอบอวลไปด้วยกลิ่นของความอ่อนเยาว์ นักเรียนหลายร้อยคนกำลังยืนอยู่เหมือนหมาป่าที่หิวโหยอาหาร

 

แถว 18 โต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร หลังทุกโต๊ะมีทั้งเด็กชายและเด็กหญิงยืนประจำที่เหมือนทุกครั้ง

 

โต๊ะของหลิว หยุนหยางอยู่ที่จุดแรก มีหญิงสาวลักษณะเปราะบางยืนอยู่หลังโต๊ะ เมื่อใดก็ตามที่เธอเห็นเพื่อนร่วมชั้นเธอก็จะนำอาหารที่พวกเขาสั่งมาไว้อย่างรวดเร็ว

 

“นี่มันบ้าอะไร ! มีคนที่สามารถมีบาร์พลังงานระดับสี่ได้หรือไม่? น่าประทับใจจริง!” เด็กนักเรียนผู้ที่ถือบาร์พลังงานระดับสองที่ทำจากเนื้อพรีเมี่ยมและแป้งกล่าวอย่างอิจฉา

 

คำพูดของนักเรียนคนนั้นดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีนักเรียนอีกหลายคนจากชั้นเรียนอื่นที่ดูบาร์พลังงานระดับสี่

 

ดาพันธมิตรให้บาร์พลังงานระดับหนึ่งแก่นักเรียนฟรี บาร์เหล่านี้ส่วนใหญ่ทำจากแป้งและแป้งมันฝรั่ง แน่นอนว่ายังมีการใช้ไขมันสัตว์บ้าง

 

บาร์พลังงานระดับหนึ่งไม่เพียงพอสำหรับอาหารประจำวันของนักเรียนปกติ แม้ว่า

 

ถ้ามีใครจ่ายเงินเพิ่มอีก 20 วันก็สามารถแลกกับบาร์พลังงานเกรดสองที่ทำจากแป้งเนื้อสัตว์ชั้นดี 1/10 และไขมันจากสัตว์ร้าย

 

พลังงานที่อยู่ภายในแถบพลังงานเกรดสองเป็นสองเท่าของพลังงานที่มีอยู่ในระดับหนึ่ง

 

แถบพลังงานระดับสามซึ่งมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอีก 100 วันทำให้เนื้อสัตว์ที่มีคุณภาพสูง และไขมันสัตว์ร้าย

 

แน่นอนว่าปริมาณพลังงานที่มีอยู่เป็นสองเท่าของบาร์พลังงานระดับสอง

 

บาร์พลังงานระดับ 4 มีเนื้อสัตว์ร้าย 1/10 ตัวและมีราคา 500 เดี๋ยวนี้

 

มีเพียงไม่กี่คนที่กินบาร์พลังงานประเภทนี้ที่โรงเรียนมัธยมโรงเรียนมัธยมศึกษาเมืองตงลู

 

“เหลียน ยูบิ เขาสั่งมัน ครอบครัวของเขารวยมาก!” นักเรียนบางคนกล่าวว่าอย่างน่าเสียใจ

 

หลายคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่เรื่อย ๆ เมื่อมีคนอื่นพูดอย่างฉับพลันว่า ” หลิวชางเจ้ารีบขึ้นมาได้ไหม? ข้ากำลังหิว!”

 

น้ำเสียงจากคำพูดของเขา หลายคนหันไปทางต้นทางด้วยรูปลักษณ์ที่น่าเวทนา

 

แน่นอนว่ายังมีอีกสองสามคนที่ยิ้มด้วยความสุขในความโชคร้ายของบุคคลนั้น

 

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าหลิวชาง เขินอายขณะที่เธอหยิบบาร์พลังงานระดับสี่พร้อมกับชามน้ำซุปขนาดใหญ่และถือมันไว้

 

หลิวหยุนหยางรู้สึกทึ่ง

 

ขอบคุณที่ควบคุมการกระตุ้นจิตใจของเขา อารมณ์ที่ไม่ดีของเขาได้รู้สึกดีขึ้นแล้ว บาร์พลังงานระดับสี่ก่อนเขาทำให้เขาตกใจสุดขีดแม้ว่า

 

สภาพครอบครัวของเขายากจน ดังนั้นแถบพลังงานฟรีระดับหนึ่งจึงเป็นอาหารหลักของเขา ทุกครั้งในชั่วระยะเวลาหนึ่ง เฉิน ยู่หลางหรือเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเขาจะสั่งให้บาร์พลังงานระดับสองสำหรับเขา

 

ชีวิตในเมืองตงลูเป็นเรื่องที่ยากลำบาก​ ดังนั้นหลิว หยุนหยางจึงไม่ได้มีบาร์พลังงานระดับสองบ่อยๆ

 

ตอนนี้เขากำลังมีบาร์พลังงานระดับสี่และน้ำซุป!

 

ขณะที่เขามองไปที่บาร์พลังงานระดับสี่หลิว หยุนหยางรู้สึกว่าลำคอของเขาแห้ง และดวงตาของเขาอุ่นขึ้น เขาไม่รู้ว่าใครสั่งให้บาร์พลังงานเกรดสี่ให้เขา แต่เมื่อเขามองไป หัวใจของเขาก็รู้สึกอบอุ่น

 

“โอ้! หลิว หยุนหยางมีบาร์พลังงานระดับสี่ฮ่า ฮ่า!ฉันสงสัยว่ามีเสื้อผ้ากี่ชุดกันที่แม่ของเจ้าต้องซักเพื่อบาร์พลังงานนี้!” ได้ยินเสียงเยาะเย้ยท่ามกลางฝูงชน

 

คนที่พูดเป็นชายหนุ่มที่รูปร่างผอมที่ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของเหลียน ยูบิ

 

เหลียน ยูบิมองดูการเยาะเย้ย ขณะที่หลิวชางมอบบาร์พลังงานระดับสี่ที่ให้กับหลิว หยุนหยาง

 

และตบอย่างรุนแรงที่ใบหน้าของชายหนุ่มรูปร่างผอม นั่นคือ หยุนหยางที่โจมตีเขา

 

หลิวหยุนหยางไม่ค่อยยกมือขึ้นกับทุกคนในโรงเรียน แม่ของเขาเป็นจุดอ่อนเสมอไป ถ้าใครกล้าที่จะดูถูกเธอเขาก็จะไม่ปล่อยพวกมันไปอย่างง่ายดาย

 

“เจ้า…เจ้ากล้าตบหน้าข้า!””ชายหนุ่มร่างผอมที่เคยกลัวหลิวหยุนหยาง แต่ตอนนี้กำลังของเขาได้นำหน้าเขา เขาไม่ได้คิดมากเกินไป

 

มิฉะนั้นเขาจะไม่กล้าพูดแบบนี้กับเขา

 

“ข้าจะให้โอกาสครั้งที่สองแก่เจ้า ให้เสี่ยวฉานตบมันกลับ และข้าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!”เหลียน ยูบิกอดอกของเขาไว้ ดวงตาของเขาในขณะที่เขากรีดยิ้มไปที่หลิวหยุนหยางเขาดูคล้ายแมวที่หันหน้าเข้าหาเหยื่ออย่างหนู

 

กำลังของเขาสูงกว่าหลิวหยุนหยางมากกว่า 100 กิโลกรัมสำหรับเขาแล้วการเอาชนะหลิวหยุนหยางดูง่ายมาก

 

เหลียน ยูบิมีแผนการบางอย่างเกี่ยวกับชื่อของนักรบที่ดีที่สุดของเมืองตงลู ในตอนนี้เขามีโอกาสนี้ และเขาจะใช้ประโยชน์จากมัน

 

หลิวหยุนหยางจ้องไปที่เหลียน ยูบิ ซึ่งดูเต็มไปด้วยความเป็นตัวเองจริงๆ และพูดอย่างเย็นชาว่า “ออกไป!”

 

“เจ้ากำลังร้องขอมัน!”ในขณะที่เขากล่าวว่านี้ เหลียน ยูบิปลดปล่อยหมัดหนานซานหนึ่งใน 12 วิธีการต่อสู้ขั้นพื้นฐานไปที่หลิวหยุนหยาง

 

วิธีนี้เป็นวิธีที่เหลียน ยูบิได้ฝึกฝนเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงมีความชำนาญในเรื่องนี้

 

อย่างไรก็ตามในขณะที่การชกเพื่อมุ่งเป้าไปที่หลิวหยุนหยางคู่แข่งของเขาใช้วิธีการเดียวกันนี้​ และปล่อยหมัดหนานซานกลับ

 

ทั้งสองคนก็เข้าปะทะในเวลาเดียวกัน!

 

หลิวหยุนหยาง จะรีบไปทานอาหารเย็นดังนั้นเขาจึงตั้งค่าการกระตุ้นความเร็วไว้ที่ 2นั่นหมายความว่าความเร็วปัจจุบันของเขานั้นเพิ่มเป็นสามเท่าของความเร็วปกติ

 

เนื่องจากการปรับตัวนี้การกระตุ้นความคิดและพลังของเขาอ่อนแอลงเล็กน้อย แต่หมัดของเขาก็ตกใจอย่างรวดเร็ว

 

การชก 100 กิโลกรัมแรงกระแทก เข้าไปที่ใบหน้าของเหลียน ยูบิอย่างหนัก แม้ว่าหมัดนั่นทำให้เลือดออกจากจมูกของเหลียน ยูบิ ความเจ็บปวดที่แทบจะทำให้ เหลียน ยูบิคุกเข่าลงบนพื้น

 

หมัดของเขาพลาดและโดนอากาศ

 

“ข้าจะเอาชนะเจ้า!” เหลียน ยูบิ ผู้ที่รู้สึกอับอายขายขี้หน้า เขากระโดดขึ้นไปข้างหนึ่ง และเตะไปที่หลิวหยุนหยาง

 

การใช้การฟาดขาของเขาซึ่งบรรทุกเกิน 350 กิโลกรัมทำให้เกิดเสียงโหยหวนขณะเคลื่อนที่ผ่านอากาศ ถึงเวลาที่นักเตะได้รับการเปิดตัว แต่ ขาของ หลิว หยุนหยางได้ลงประทับบนใบหน้าของเหลียน ยูบิแล้วส่งเขาบินขึ้นสู่พื้น

 

เหลียน ยูบิรู้สึกว่าเขากำลังจะบ้า เขาเคยใช้ยาปลอมตัวเพื่อสร้างความประทับใจให้ทุกคนในชั่วข้ามคืนเพื่อให้เขาคิดว่าเขาได้โจมตีหลิวหยุนหยาง เขาไม่เคยมีความสามารถในการแก้แค้นในระหว่างการแลกเปลี่ยนของพวกเขามาก่อน

 

“ข้าจะบดขยี้เจ้า!”

 

มังกรพิโรธเป็นแบบการต่อสู้ขั้นพื้นฐาน 12 รูปแบบที่ช่วยให้เหลียน ยูบิบินในทิศทางของหลิว หยุนหยาง เช่นกระแสน้ำวนที่วุ่นวาย

 

“เร็วแค่ไหนกัน! เป็นมังกรพิโรธที่ขึ้นสู่มหาสมุทร!” ใครบางคนตะโกนประหลาดใจ ในขณะที่ กำปั้นของหลิวหยุนหยางชกไปบนจุดอ่อนที่ท้องของเหลียน ยูบิ

 

เหลียน ยูบิตัวงอเหมือนกุ้งในขณะที่เขาก้มกุมท้องเขาจ้องมองที่หลิวหยุนหยาง ด้วยความโกรธและหวังว่าเขาจะฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

การโจมตีของหลิวหยุนหยางมีความแข็งแกร่งมาก ตอนนี้เหลียน ยูบิได้นอนล้มลงอยู่บนพื้นยาปลอมตัวสามารถสร้างความต้านทานต่อการถูกโจมตีอย่างหนักได้หรือไม่?

 

“อย่าโง่ เห็นได้ชัดว่าหลิวหยุนหยางไม่ต้องการที่จะหยุดเรื่องนี้ในเร็ว ๆ นี้มันต้องการจะโจมตีเขาอีกสักสองสามครั้ง!”มีคนพูดและหัวเราะซุกซน

 

ในระหว่างการแลกเปลี่ยนนี้ผู้คนจำนวนมากที่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงที่ดีกับเหลียน ยูบิ เด็กน้อยอ้วนเฉิน ยู่หลางตะโกนดังขึ้น “เหลียน ยูบิ !หากเจ้าเป็นมนุษย์ จงลุกขึ้นสู้!”

 

ขอบคุณเสียงโห่ร้องและเสียงที่กระตุ้นให้เกิดเสียงดังก้องอยู่รอบ ๆ ห้องอาหาร 18 ชั้นเรียน นักเรียนไม่ได้ตั้งใจกินอีกต่อไป พวกเขาไม่สามารถมองข้ามหลิวหยุนหยางได้

 

“เร็วแค่ไหน!”

 

” ความเร็วของหลิวหยุนหยางมันน่ารังเกียจจริงๆ ข้ายังล้าหลังเมื่อเทียบกับเจ้านั่น ”

 

“บ้าจริง ยาปลอมตัวมันสูญเปล่ากับเหลียน ยูบิ”

 

“ยืนขึ้นและต่อสู้กับข้า หรือจะกลับบ้านและกินยาของเจ้าซะ!”หลิวหยุนหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น กวักมือเรียกเพื่อเป็นคำเชิญ

 

เหลียนยูบิต้องการต่อสู้ต่อไป แต่ความเจ็บปวดในจมูกและท้องของเขา ทำให้เขารู้สึกกลัวเมื่อเขามองไปที่หลิวหยุนหยางอีกครั้ง

 

จิตวิญญาณของเขาได้รับความนิยมสูงสุด ความแรง 400 กิโลกรัมของเขาทำให้เขาสามารถเอาชนะหลิวหยุนหยางได้ แต่ก็ไม่ใช่ช่วงที่มีการแลกเปลี่ยนกัน

 

“นี่มันยังไม่จบ หลิวหยุนหยาง!”

 

“หลิวหยุนหยาง หลิวหยุนหยาง หลิวหยุนหยาง !” เมื่อเหลียนยูบิ ทิ้งความโกรธขึ้น นักเรียนหนุ่มที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้ของพวกเขาก็เริ่มร้องเรียกชื่อหลิวหยุนหยางพร้อม ๆ กัน

 

เสียงตะโกนของพวกเขาน่าตกใจ

 

เชียง เฉินชานผู้ซึ่งกินอาหารในห้องเดียวในห้องโรงอาหารเหลียวมองอย่างกระตือรือร้นที่เห็นหลิวหยุนหยาง และงัดกำปั้นของเขาอย่างไม่ใส่ใจ

 

“ไร้ค่า!”

 

การดูถูกไม่ได้กำกับที่หลิวหยุนหยางเขากำลังคิดถึง เหลียนยูบิ

 

แม้จะใช้ยาปลอมตัวที่มีค่าเขาก็ยังไม่สามารถรับหลิวหยุนหยางได้ เขาจะทำอะไรได้บ้าง เป็นแค่คนไร้ค่า?

 

แต่น่าเสียดายที่เขายังคงต้องให้จุดแนะนำโรงเรียนการต่อสู้ซีเทียนแก่เหลียน ยูบิ

 

อย่าตำหนิข้าสำหรับความชั่วร้ายของข้า หลิวหยุนหยาง ตำหนิพ่อของเจ้าเถอะที่ไม่มีอำนาจในเมืองนี้ ตำหนิตัวเองที่ไม่มีพี่ชายนักต่อสู้ซะ !

 

เจ้าสามารถเป็นขั้นที่ก้าวไปสำหรับคนอื่นได้!

 

“ลุกขึ้น และกินอาหารของข้า มันจะเย็นหมดแล้ว!” หลิวชางบอกหลิวหยุนหยางอย่างเงียบ ๆ ขณะที่เธอมอบบาร์พลังงานระดับสี่และชามน้ำซุปให้

 

หลิวหยุนหยางมองที่แถบพลังงานระดับสี่ ซึ่งเสียค่าใช้จ่าย 500 ดาหยวน จากนั้นก็มองไปที่เพื่อน ๆ รอบ ๆ ตัวเขา “ใครช่วยข้าสั่งบาร์พลังงานระดับสี่นี้ หลิวชาง?”เขาถามอย่างสงสัย

 

“สิ่งที่เจ้าต้องทำคือการกินมัน ประเด็นในการถามคำถามมากมาย?” หลิวชางเอาบาร์พลังงานระดับสี่และน้ำซุปลงในมือของ หลิวหยุนหยาง แล้วหันกลับและเดินออกไป

 

“เฉิน ยู่หลาง ช่วยข้าแจกจ่ายอาหาร รายการอยู่บนโต๊ะ ”

 

เสียงของหลิวชางลอยขึ้นจากระยะไกล เมื่อได้ยินเรื่องนี้นักเรียนจำนวนหนึ่งหัวเราะอย่างสนิทสนม

 

หลิวหยุนหยางมีความคิดที่อ่อนแอในสิ่งที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่การกระตุ้นจิตใจของเขาเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของสิ่งที่ปกติแล้ว ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงไม่สามารถคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

 

“ตอนนี้มีมันแล้วก็กินซะ!” เฉิน ยู่หลาง หัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขาตบบ่าของหลิวหยุนหยางเบาๆ จากนั้นเขาก็หายใจเข้าลึกและตะโกนว่า “อาหารจงมา! อาหารจงมา!”

 

ช่วงเวลาที่หลิวหยุนหยาง ได้รับแถบพลังงานระดับสี่ความรู้สึกอบอุ่นเริ่มบวมในกระเพาะอาหารหลังจากสองคำทั้งแถบพลังงานและน้ำซุปที่อยู่ในท้องของเขา หลิวหยุนหยางมุ่งหน้าไปยังพื้นที่การฝึกอบรมได้อย่างรวดเร็ว

 

เขาได้รับการฝึกอบรม12 รูปแบบพื้นฐานจนกว่าเขาจะกลายเป็นความเชี่ยวชาญ ความร้อนในท้องของเขากลิ้งไปเรื่อย ๆ ทำให้ทุกๆการเคลื่อนไหวของเขาก่อให้เกิดเสียงดังขณะที่ตัดผ่านอากาศ

 

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง …

 

หลิวหยุนหยางนั่งลงเมื่อพลังในท้องของเขาถู​กเผาเขาไม่ได้หายใจก่อนที่เขาจะนำตัวควบคุมออกมาในใจของเขา

 

เขากินบาร์พลังงานระดับสี่ดังนั้นพลังของเขา น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด

บทที่ 1: จุดแนะนำ
บทที่ 3: พิมพ์เขียวมังกรวานร
error: Content is protected !!
Skip to toolbar