+100%-

การประเมินใหม่คืออะไร

 

อย่างย่อๆคือการประเมินใหม่นั้นเป็นโอกาสสุดท้ายหลิวหยุนหยางได้เรียนรู้ความหมายของการประเมินใหม่เมื่อเขาอยู่ในเมืองตงลู

 

ย้อนกลับไปเชียงเฉินชานเคยพูดว่ามีเพียงผู้อ่อนแอเท่านั้นที่ต้องการการประเมินใหม่

 

“นั่นมันไร้สาระที่สุด!” ซือหยานโกรธมากเมื่อเขาชี้ไปที่ชายในชุดทหารและตะโกนว่า” แม้ว่าเครื่องจะทำงานผิดปกติ หลิวหยุนหยางก็สามารถทำการทดสอบได้อีก นี่อะไร … เจ้าต้องปล่อยให้เขาถูกประเมินอีก

 

“ข้าเป็นผู้ตรวจสอบ!” ชายผู้นั้นตอบอย่างเยือกเย็น “ข้าจะปล่อยวางเรื่องนี้เพราะเจ้าเป็นเจ้าหน้าที่กองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น แต่เจ้าต้องออกไปจากที่นี่ทันที!

 

ซิ่วหมิงเฉิงดูเหมือนจะบ้าคลั่งเล็กน้อย ท่าทางที่สงบและเก็บอารมณ์ของเขาหายไปเมื่อเขาหันไปหาซือหยานและพูดว่า

“เจ้าเป็นสมาชิกของกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น เจ้ารู้กฎ การเชื่อฟังเป็นหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของทหาร  เข้าใจไหม?

 

ซือหยานเหลือบมองไปที่ซิ่วหมิงเฉิงแล้วมองไปที่ใบหน้าของผู้ตรวจสอบ ทันใดนั้นเขาก็รู้แจ้ง

 

“พอกันที! คราวนี้ข้าจะออกไปเอง แม้ว่าข้าจะต้องเสี่ยงกับตำแหน่งของข้าในกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น ข้าคงไม่ตาถั่วเป็นไอ้ตัวร้าย จะทำอะไรก็ทำ เจ้ากำลังบิดเบือนความจริง! ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไม่มีที่ไหนในกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นทั้งหมดที่ข้าสามารถโต้เถียงด้วยเหตุผลได้!

 

หลิวหยุนหยางท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขาและซือหยานไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งนัก แต่ซือหยานพูดในนามของเขาแม้ว่าเขาจะพนันกับชะตากรรมของเขาเองก็ตาม

 

ชายผู้ตรวจสอบดูหน้าเจื่อนเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าซือหยานจะทำให้เขาขายหน้าจริงๆ

 

“ออกไปซะ! เขาชนห้องสอบ ดังนั้นโอกาสของเขาที่จะถูกเพิกถอนประเมินใหม่!” ชายผู้นั้นตะโกนอย่างดุเดือด เขากำลังจะทำให้อดหัวเราะไม่ได้

 

ซือหยานต้องการที่จะต่อต้าน แต่เขาและหลิวหยุนหยางถูกล้อมไปด้วยผู้ชายที่ดูเคร่งขรึมที่ถือดาบยาวอย่างน้อย 10 คน

 

พวกผู้ชายมารวมกันทำให้รู้สึกกดดัน

 

ซือหยานสูดลมหายใจลึกและดึงหลิวหยุนหยางออกไป จากนั้นเขาหันไปจ้องมองที่ผู้ตรวจสอบและซิ่วหมิงเฉิง “นี่คือกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นไม่ใช่สนามหลังบ้านของพวกเจ้าข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!

 

หลิวหยุนหยางติดตามซือหยานขณะที่เขาเดินผ่านทหารและออกไป

 

“เจ้าโชคไม่ดีที่ได้อยู่กับข้าในครั้งนี้” ซือหยานบอกกับหลิวหยุนหยางเมื่อพวกเขาเดินออกจากประตูใหญ่

 

หลิวหยุนหยางไม่ค่อยพอใจ แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร

 

“ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้ท่านพี่ซือ มันเป็นเพียงชนชั้นกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น ข้าจะสามารถเข้าเรียนในชั้นเรียนที่ดีขึ้นได้ในอนาคต “

 

ซือหยานตบบ่าของหลิวหยุนหยางแล้วหัวเราะอย่างเต็มที่ “พูดได้ดีนี่! เมื่อประตูหนึ่งปิดลงอีกประตูหนึ่งจะเปิดขึ้น ไปที่ที่ดีกว่านี้กันดีกว่า!

 

ดวงตาจำนวนมากมองดูในขณะที่ร่างสองร่างสลับกันไปเป็นระยะทาง

 

ซิ่วหมิงเฉิงทำเสียงที่น่ารังเกียจ “คนอะไรกัน! มันยังกล้าท้าทายท่านพี่ลี! มันควรดูตัวเองก่อนที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณธรรมความซื่อสัตย์ของผู้อื่น!

 

ในขณะที่เขาพูดเขาเหลือบไปมองชายผู้ตรวจสอบด้วยรอยยิ้ม

 

ผู้ชายคนนั้นดูไม่มีความสุข เขาจ้องที่ซิ่วหมิงเฉิงก่อนที่เขาจะพูดอย่างเยือกเย็น “ไป!”

 

ซิ่วหมิงเฉิงรู้สึกละอายใจอย่างสมบูรณ์ เขามาถึงตำแหน่งที่สำคัญแล้วดังนั้นเขาจึงไม่ถือว่า ไม่มีใครในกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น

 

อย่างไรก็ตามท่านพี่ลี ซึ่งเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาก็เคยสาปแช่งเขา เขาไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออีกแล้ว

 

อาจารย์ไม่สนใจความรู้สึกของซิ่วหมิงเฉิง เขาหันไปหาทหารที่อยู่ถัดจากเขาและพูดอย่างมีระเบียบ “ผู้สมัครหลิวหยุนหยางขาดวินัย ดังนั้นการเพิกถอนสิทธิ์การประเมินของเขา เปลี่ยนเป้าหมายการปฏิบัติและดำเนินการต่อด้วยการประเมิน “

 

ในขณะที่เขาพูดแบบนี้การจ้องเหมือนไฟฉายของเขาก็กวาดสายตาผู้สมัครคนอื่นด้วยแสงจ้าที่เป็นอันตราย

 

ไม่มีใครท้าทายเขา ผู้สมัครไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเสียงใดใดออกมา

 

ทหารกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นได้ดำเนินการตามเป้าหมายใหม่แล้วดังนั้นการประเมินจะดำเนินต่อไป

 

“ความเย่อหยิ่งเช่นนี้! ข้าไม่เคยคาดหวังมาก่อนเลยว่าเจ้าจะมีความสามารถเช่นนี้ลีเสี่ยวหย่ง!” 

น้ำเสียงที่เฉยเมยเป็นของราชาแห่งเพลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลและจ้องมองเขาอย่างเย็นชา

 

ทันทีที่ผู้ตรวจสอบชื่อลีเสี่ยวหย่งเห็นราชาแห่งเพลิง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปตอนนี้เขาดูราวกับว่าพ่อของเขาเสียชีวิต

 

เขาไม่ได้คาดหวังว่าเรื่องนี้จะดึงดูดความสนใจของผู้บังคับบัญชา

 

“ผู้บัญชาการข้า … ” ลีเสี่ยวหย่งระดมสมองของเขาในความพยายามที่จะคิดคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับสถานการณ์ที่อยู่ในความควบคุม

 

สายตาของราชาแห่งเพลิงจับจ้องอยู่ที่เขา ความกดดันอันน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นจากเขาและกระจายไปในทุกทิศทาง

 

นักสู้เกือบทุกคนใช้เวลาไม่กี่ก้าว

 

“ทำไม?” เสียงของราชาแห่งเพลิงก็เหมือนเสียงระเบิดของภูเขาไฟที่ทำให้ความเงียบสงบลง

 

ลีเสี่ยวหย่งลังเลก่อนที่จะพูดติดอ่าง  “การประเมินระดับของหลิวหยุนหยางคือ …มันถูกยุยงโดยซิ่วหมิงเฉิง ในตอนนั้นข้าคิดว่าที่ดินของเมืองตงลูนั้นแห้งแล้ง และไม่สามารถผลิตชนชั้นสูงระดับดีได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าประเมินว่าหลิวหยุนหยางเป็นระดับจี เชื่อมั่นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่าน ข้าไม่มีแรงจูงใจที่จะเห็นแก่ตัวจริงๆ!

 

ราชาแห่งเพลิงไม่ได้กล่าวอะไรเลย ทหารกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นคนอื่นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำให้ ผลลัพธ์ของหลิวหยุนหยางไม่ถูกต้องเช่นกัน

 

“ข้าจะปล่อยให้เขาถูกประเมินใหม่เพื่อกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น จะไม่ยอมสูญเสียความสามารถของเขา ข้าทำได้เพราะข้าต้องการให้เขาเป็นกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น!

 

ในขณะที่เขาดูลีเสี่ยวหยงพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออธิบายให้ดี ราชาแห่งเพลิงก็ค่อยๆยกมือขึ้นอย่างช้าๆเปลวไฟสีแดงเต้นเป็นจังหวะที่ปรากฏบนมือ

 

ชายคนหนึ่งเดินไปที่ราชาแห่งเพลิงรีบเร่งแล้วกระซิบบางอย่างในหูของเขา

 

การแสดงออกของราชาแห่งเพลิงเปลี่ยนไป ในท้ายที่สุดเขาไม่ได้ปล่อยเปลวไฟบนมือที่ยกออกมาของเขา

 

“ภารกิจเดียวของเจ้าในตอนนี้คือให้หลิวหยุนหยาง เข้าร่วมกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น ถ้าหากเจ้าล้มเหลวเจ้าจะต้องไป และทำภารกิจระดับ เอ สามภารกิจให้สำเร็จ”

 

เสียงของราชาแห่งเพลิงนั้นอยู่ในระดับต่ำ แต่มีความหมายที่ไม่อาจปฏิเสธได้

 

สามภารกิจของระดับ เอ? ทุกคนเฝ้ามองลีเสี่ยวหย่งด้วยความสงสาร

 

เขาอาจใช้ชีวิตของเขาเช่นกัน!

 

“และเจ้า… เจ้าจงออกจากกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น!” ราชาแห่งเพลิงจ้องไปที่ซิ่วหมิงเฉิง

 

ร่างกายทั้งหมดของซิ่วหมิงเฉิงสั่นเทา เขาพยายามอย่างหนักมาหลายปีเพื่อไปยังตำแหน่งที่เขามี

 

ตอนนี้ทุกอย่างถูกทำลาย

 

ในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับราชาแห่งเพลิงเขาไม่มีทางอธิบายตัวเองได้

 

“พวกเขามุ่งหน้าไปในทิศทางใด?” ลีเสี่ยวหย่งตะโกนใส่ทหารเมื่อราชาแห่งเพลิงออกไป

 

ทหารตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าใครคือลีเสี่ยวหย่งกำลังพูดถึงและชี้ให้เห็น “ด้านนอก!

 

ลีเสี่ยวหย่งรีบร้อนออกไปเหมือนคนไร้สติ

 

สามภารกิจระดับ เอ จะดีเท่ากับตายสามครั้ง

 

 

***

 

“หลิวหยุนหยางนี่คือสำนักงานใหญ่ของกองบัญชาการนักสู้ฉางอัน เจ้ารอที่นี่สักครู่ในขณะที่ข้าติดต่อใครซักคน” ซือหยานพาหลิวหยุนหยางไปยังอาคารขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร

 

ภายนอกอาคารไม่เหมือนสำนักงานใหญ่ของกองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้น แต่มีความคล้ายคลึงกันระหว่างทั้งสอง สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุดคือบรรยากาศที่อึมครึม

 

เมื่อหลิวหยุนหยางดูอาคารขนาดใหญ่เขาก็คิดถึงประสบการณ์ของเขาในวันนั้น

 

ทุกอย่างควรจะเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ผลลัพธ์ก็น่าผิดหวังมาก สิ่งนี้ทำให้หลิวหยุนหยางสรุปได้ว่าการพึ่งพาตนเองนั้นดีกว่าการพึ่งพาผู้อื่น

 

ความแข็งแกร่งเป็นแหล่งพลังงานที่แท้จริง

 

ถ้าใครพึ่งตัวเอง …

 

ห้านาทีต่อมาซือหยานก็ออกมา หลิวหยุนหยางเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของเขา

 

“ไปที่อื่นกันเถอะ!” ซือยานกล่าวว่าอย่างใจเย็นยิ้มให้กับหลิวหยุนหยาง

 

หลิวหยุนหยางพยักหน้า แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่นั่นเขาก็มั่นใจว่าซือหยานใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเขา

เขาต้องขอบคุณจซือหยาน

 

หนึ่งสองสาม…

 

ซือหยานพาหลิวหยุนหยางไปถึงห้ากองบัญชาการทหารในฉางอัน ทุกครั้งที่เขาไม่ได้พาหลิวหยุนหยางไปด้วย ทุกครั้งที่เขาออกมา หลิวหยุนหยางจะเห็นว่าเขาเหนื่อยล้าและอับอายขายหน้า

 

ซือหยานก็จะพูดบางอย่างเมื่อนาฬิกาของเขาเริ่มส่งเสียงบี๊บอย่างเมามัน เขาเหลือบมองมันและกดบางอย่าง

เมื่อมันหยุดปี๊บซือหยานก็ส่งเสียงครวญคราง “ฮึ!

 

หลิวหยุนหยางต้องการถามเขาว่าเป็นใคร แต่เขาเลือกที่จะอยู่เงียบ ๆ แทนเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ยั่วยุคนที่มีอารมณ์สั้น

 

ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าเริ่มหายไปอย่างช้าๆ หากพวกเขาอยู่ในเมืองตงลู ผู้คนจะล็อคประตูของพวกเขาและเข้านอนตอนนี้

 

อย่างไรก็ตามฉางอันถูกจุดด้วยแสงต่าง ๆ มากมายราวกับว่ามันยังเป็นตอนกลางวันจริงๆแล้วมีคนเดินถนนออกไปมากกว่าตอนกลางวัน

 

“เราจะลองอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ มาพักผ่อนกันเถอะ” ในขณะที่ซือหยานพูด เขาก็พาหลิวหยุนหยางไปยังอาคารสามชั้นสีดำ

 

“นี่คือโรงแรมเล็ก ๆ แห่งความเจริญรุ่งเรือง!

 

ในขณะที่พวกเขาก้าวผ่านประตูทางเข้าของโรงแรม ผู้หญิงคนหนึ่งก็รีบเข้ามาแล้วยกนิ้วของเธอไปที่ซือหยานและคำรามเหมือนกับสิงโต”ทำได้ดีซือหยาน! เจ้าปิดนาฬิกาจริง ๆ เจ้…เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าตามหาเจ้ามานานเท่าไหร่แล้ว! ข้าแทบเป็นบ้า!

 

แม้ว่าหญิงสาวจะโกรธ แต่เธอก็ยังดูดีมาก

 

เมื่อหลิวหยุนหยางเห็นกูเฉียนเฉียน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา เขาถอยกลับสองก้าวอย่างสมเหตุสมผล

 

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกูเฉียนเฉียน เป็นเด็กผู้หญิงแต่งตัวตามความสมวัยของเขา

หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างเขินอาย

 

ห้านาทีต่อมาทั้งสี่คนนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำมัน กูเฉียนเฉียนได้พยายามที่จะปลอบใจหลิวหยุนหยาง “อย่าท้อแท้ไป กองทัพมังกรที่เพิ่มขึ้นไม่ได้เป็นที่เดียวในโลก ตราบใดที่เจ้าเข้มแข็งเจ้าจะพบสถานที่ที่เหมาะกับเจ้า! จะมีเวลาที่เจ้าจะไม่ต้องการเข้าร่วมแม้ว่าพวกเขาจะขอร้องเจ้าก็ตาม!

 

คำที่ปลอบโยนของกูเฉียนทำให้หัวใจของหลิวหยุนหยางอบอุ่นขึ้น อย่างไรก็ตามทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขากำลังปฏิบัติกับเขาอย่างเยือกเย็น

 

มันเป็นความเย็นชาที่สามารถรู้สึกได้โดยไม่ถูกมองเห็น

 

“ให้ตายเถอะ! ทำไมข้าถึงต้องพบกับความเลวร้ายในทุกที่ที่ข้าไป?” ซือหยานไม่สามารถช่วยได้ แต่สาปแช่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นลีเสี่ยวหย่งกำลังเดินเข้ามา

 

บทที่ 13: พรสวรรค์ที่หายาก
บทที่ 15: เงื่อนไขที่ดีกว่า
error: Content is protected !!
Skip to toolbar